columns1

Haaientand

Een ongelukje zit in een klein hoekje of ligt, net als Merlijn, gewoon midden op straat. Het drama gebeurde tijdens Koninginnedag, 2010 deze keer. Voor de tweede keer teruggekomen van de vrijmarkt, met voor de tweede keer een kar vól zooi waar de kinderen zeker nog een tweede leven in zagen, ging het mis. Met in zijn handen een prachtige brandweerauto zag Merlijn net niet dat ene hoger liggende klinkertje. De punt van zijn schoen bleef erachter haken en een kwaad was geschied. Daar lag mijn kind brullend op straat. Toen hij omhoog kwam liep het bloed net van zijn kin, zijn nek in.

Een tand door de lip, dacht ik. Gelukkig waren we dicht bij huis. Met een natte lap werd de wond gedept en het bloed weggepoetst. Aan een verdere behandeling had de kleine bikkel geen behoefte, hij ging liever aan de slag met zijn nieuwe Bob de Bouwer spullen. Pas toen hij lachte om Etiennes liedje ‘Booob de Bouwer: onderbroekenvouwerrrr viel het me op. Niet alleen zijn lip was beschadigd, maar ook zijn gebit. Eén tandje was als het ware ‘ingedeukt’. Mijn maag draaide om, maar oma was doortastend. ‘Kom maar hier, dat heb jij ook wel eens gehad. Je doet gewoon zo.. Ze gaf wat druk aan de achterzijde van het losgeraakte tandje en snel stond het iets rechter.

Voor de zekerheid toch maar even naar de tandarts. Het enige wat hij kon was kijken en vaststellen dat het tandje niet meer in de goede positie terugkomt. Het weekend maar zachte voeding geven en maandag naar de eigen tandarts, was het devies. Daar kreeg ik te horen dat het afwachten was of het tandje behouden kan blijven. Het is gelukkig nog een melktand, dat wel, maar toch. Het meest vervelende voor Merlijn aan het bezoek aan de tandarts was het inleveren van zijn speen. Die mag hij niet meer. ‘Jij toute kakkiedokter’, riep hij met de tranen in zijn ogen. Maar verder is hij er weer overheen. Hij is nu maar wat trots op zijn ‘haaientand’.

Bril

Al ben je niet zo dol op kinderen, vindt je alle baby’s er hetzelfde uitzien; als je zelf ouder wordt ben je om. Je eigen kind, je eigen wonder, is het mooiste wezen dat bestaat. Dé perfecte mix van twee bijzondere mensen. Dat het kind misschien tot zijn eerste jaar kaal is, een ooievaarsbeet heeft tot aan zijn wenkbrauwen of een beetje loenst.. dat zie je niet eens. Je ben verliefd en dat is een ziekte die blijft.

Natuurlijk ben ik ook tot over mijn oren op mijn kinderen. Ze zijn meer dan perfect en mooier dan de kinderen die tentoongesteld worden in de magazines voor kinderkleding. Etienne met zijn witte haar en heldere blauwe ogen, zijn fijne gezichtje en elegante spikkeltje en wat dacht je van Merlijn met zijn waaihaar en knikkers (of moet ik zeggen bonkies) van ogen en zijn immer stralende lach. Maar toch. Ondanks alle punten die mijn kinderen op alle levende wezens voor hebben kwam er pas geleden een kleine kink in de kabel.

Dat de oudste een beetje een loensoogje heeft als hij moe is, was mij persoonlijk niet opgevallen. Maar toen ik er op gewezen werd, zag ik het ook. Mijn kind keek een heel piepklein beetje scheel. Daar was ie, de eerste smet op de perfectie zelf. De huisarts verwees door naar de Optometrist in het ziekenhuis. Daar werd er getoverd met chemische druppeltjes in de blauwe kijkers van mijn kind waardoor hij pupillen kreeg als schoteltjes. Een test met die open oogjes wees het uit: Hij heeft een bril nodig.

Schuldig voelde ik me. Het zijn mijn genen, dat kan niet anders. Mijn ogen wijken ook af van de norm. Maar dat ik dit mankement door zou geven aan mijn kind, was toch echt niet de bedoeling. Aangezien je de waarheid niet kunt ontkennen togen we direct maar naar de brillenwinkel en kozen de meest sexy bril uit voor mijn jongeling. Eén die past bij zijn teint en de sterke punten van zijn gezicht nog meer dan ooit naar voren laat komen… Wat hij er zelf van denkt? Iiiieeeeuuuwww natuurlijk, maar daar heeft hij iets op gevonden. Hij kijkt er gewoon overheen.

Waterpokken

Mijn kleinste jongen is in korte tijd twee keer geveld door ziekte. En zoals dat bij mannen van alle leeftijden gaat, was hij er erg zielig onder. De eerste keer in februari had hij waterpokken. Grote rode, kriebelige blazen die zich vooral manifesteerde onder de luier (au). Het verschonen ging dan ook gepaard met knikkende knietjes van de zieke en een zielig ‘nee mama, niet doeeeh’.

Om zijn leed te verzachten probeerde ik er maar een spelletje van te maken. ‘Goh Merlijn, we gaan je pokjes even tellen, waar zitten ze? Hij liet het maar gelaten toe. Toen hij aan de beterende hand was dat hij mij wel even terug te pakken. Hij pakte mijn arm, schoof mijn mouw omhoog, wees op mijn sproeterige huid en riep: ‘hé mama, jij ook watepokke; één, twee, dlie!’

En nu, nu is het binkie alweer in de lappenmand verzeild. Een afschuwelijke buikgriep deze keer. Sinds een paar dagen houdt hij niets binnen. Als hij maar een beetje kracht zet met zijn buik, om bijvoorbeeld te hoesten, floepen de maag/darmsappen er aan alle kanten uit. Het is te erg om aan te zien. De grote wrede wereld tegen zo’n klein warm hoopje mens.

‘Had ik het maar, en hij niet, denk ik als hij het maagsap vanuit zijn tenen moet halen en door het huis wankelt als een dronken aap. Hij moet er doorheen, of hij niet wil of niet. Toegegeven, hij draagt zijn lot groots. Al sta ik nog klaar om in te springen met de spuugbak, doet hij nog een duwtje met zijn buik; ‘het is op. Zie je wel?! Over het plots ontsnapte windje is hij ook achteloos, kijkt mij aan en zegt geruststellend: ‘Oeps. Een droge!’

Verzamelwoede

Eerst waren het de Gogo’s. Afzichtelijke plastic gedrochtjes die je ‘gratis kreeg bij de boodschappen. Sparen moest je ze, alle kleuren en vormen zowel de poppetjes als de stickers. En als je zegt sparen, bedoel je veeeel en dan zegt Etienne: ‘that’s my middlename! Dus sparen dat werd er gedaan. Lieve tante Nini had de meeste inbreng. Zij gaf de buit, heel slim, aan oma. Oma deelde de beestjes niet zomaar uit maar liet Etienne ze verdienen.

Gevolg was een kind dat zich voorbeeldig gedroeg bij oma en aan het einde van ieder bezoek zijn ‘salaris inde. Keerzijde was dat er bij thuiskomst discussie ontstond over ‘van wie die ene gogo was met dat lange haar en van wie die lelijke oranje met scheve lach? Alles kwam dus uiteindelijk op de grote hoop terecht. Tot het moment dat de verzamelwoede echt toesloeg, toen stopte de supermarkt tot Etienne’s spijt met de actie.

Niet getreurd, want er komt wel weer iets anders. En dat bleek de waarheid. Er kwamen domino’s. Leuk dacht ik, die ken ik! Die had ik vroeger ook, daar kun je van die mooie bouwwerken mee maken. Maar nee, het gaat niet om het bouwen; je spaart de steentjes, natuurlijk, om de plaatjes die erop staan. Hetzelfde met de voetbalkaartjes. Die zijn óók geweldig. Met hebberige oogjes kijkt mijn verzamelneef naar de zilverkleurige zakjes. Merlijn is nog te klein en kijkt het zo maar eens aan. Tot hij deze week naar bed ging en onder zijn bed een speelkaart vond. Hij keek mij aan met een samenzweerderige blik en zij met een donkere stem ‘voebalkaatje!’.

Werkloos

Gek woord eigenlijk. Werkloos. Gekker nog dat ík het ben. Op het moment heb ik geen betaalde baan. Werk genoeg, dat heb ik. Maar voor twee heel bijzondere baasjes. En dat telt niet. In ieder geval niet in de maatschappij. Hier is mijn titel gewoon werkloos en als het tegenzit verandert die titel nog naar alleenstaande bijstandsmoeder. Nee, niet echt charmant, alle vooroordelen daargelaten.

Toegegeven ik had ze ook, vooroordelen. Wie werkloos is, moet gewoon zijn handen laten wapperen. Voor wie wil werken ís er werk. En een bijstandsmoeder is een ordinair type met te blond haar, slechte tanden en een verrookte stem. Natuurlijk zit zij de hele dag op de doorgezakte kringloop bank, met een shagje in de hand van soap naar soap te zappen. Als ik naar mezelf kijk, kan ik opgelucht ademhalen want ik zie geen gelijkenis!

Hoe het zo gekomen is? Eén woord is wat dat betreft voldoende: recessie. Mijn functie is heel simpel gewoon komen te vervallen. Elf mensen trokken aan het kortste eind, waaronder ik. Precies een week na mijn tienjarig jubileum dat met de meest mogelijke toeters en bellen is gevierd (!) kreeg ik het te horen. ‘Hier houdt het op. Je kunt gebruik maken van het sociaal plan en that’s it.

Sindsdien ben ik thuis en drukker dan ooit. Druk met mijn gezin dat veel aandacht vraagt, het huishouden dat nooit in het gareel lijkt te komen en vooral ben ik druk in mijn hoofd. Oriënteren op de toekomst, openstaan voor alle mogelijkheden en de mooiste keuze durven te zien en straks te maken kost veel energie, nee; enorm veel energie. Maar het resultaat zál er zijn, dat is de belofte die ik mezelf gemaakt heb.

Positief blijven is het enige waar ik mezelf mee help. Moeilijk is dat niet, positief blijven. De toekomst, met al zijn facetten blinkt nar me. En zeg nu zelf; wat is er nu mooier om een tweede kans te krijgen? (ok, de manier waarop is iets over te zeggen). Maar bewust kiezen met de levenservaring die ik tot nu toe heb opgebouwd, dat is iets waar ik echt blij van wordt. Wordt vervolgt!

Voor eerdere columns klik hier!